Dlatego też jego udział w podtrzymywaniu ustalonej w systemie rodzinnym równowagi trudno przecenić, chociaż dla pozostałych członków rodziny nie musi być to do końca uświadomione. Zatem śmiało można powiedzieć, że dzieci wcale się tak szybko nie nudzą. Wręcz przeciwnie. Stałość znanego im środowiska zewnętrznego, powtarzalność i przewidywalność czynności oraz zachowań otaczających je ludzi, a także możliwość powracania do już poznanych i utrwalonych wzorców zachowania się, zapewniają im elementarne poczucie bezpieczeństwa w otaczającym je niejasnym jeszcze i tajemniczym świecie. Wszelkie więc konieczne zmiany w życiu i otoczeniu dziecka powinny być wprowadzane powoli i stopniowo, z zachowaniem w nowej sytuacji znanych mu elementów. To ostatnie ma szczególnie duże znaczenie, bowiem rodzice mają na ogół tendencję do traktowania każdego kończącego się okresu rozwoju dziecka jako pewnej całości, zakończonej i zamkniętej raz na zawsze. Do zachowań z wcześniejszego okresu życia nie powinno być, ich zdaniem, powrotów. Jeżeli np. dziecko zakończyło pozytywnie trening czystości i uzyskało kontrolę nad swoimi procesami wydalniczymi, to każde mimowolne zmoczenie się lub zanieczyszczenie po tym okresie bywa przez rodziców spostrzegane jak poważna katastrofa, z powodu której dziecko jest nierzadko prowadzone do lekarzy, a nawet karane.